¿QUÉ ESTÁ PASANDO?

Fernando Hernándezek, Bartzelonako Unibertsitateko irakasleak, idatzitako artikulu honetan irakasleek jasotzen duten formakuntzari buruz mintzatzen zaigu. Gaur egun, haurren heziketa soilik irakasleen esku dagoela pentsatzen da; baina haurraren heziketan beste hainbat faktore eta pertsonek ere eragin nabarmena dute. Gurasoek azken finean, beren seme-alabek emaitza onak izatea eskatzen dute. Irakasleek duten erantzukizuna handia denez, hauen formakuntza ezinbestekoa iruditzen zaigu.

Formakuntza hori, ordea, modu ezberdinetan burutu daiteke. Testuan herrialde ezberdinetan egindako formakuntza programen berri ematen zaigu adibide gisa. Idazleak azpimarratzen duen kasuak, Finlandiako hezkuntza ereduari egiten dio erreferentzia.

Formakuntza saioak kasu askotan, derrigortua izaten dira; beste batzuetan, aldiz, aukera askekoak. Azken finean, aukera askeko programek emaitza hobeak izaten dituzte, irakasleak bere borondatez burutzen baitu, inork derrigortu gabe.

Formakuntza ez da irakasle izateko egindako ikasketetara mugatzen. Behin irakasle moduan lanean ari zarela ere, egunero formakuntza garatzen doa. Egoera eta taldearen arabera, prestakuntza alde batera edo bestera bideratuko da. Hezkuntza eta gizartea etengabe aldatzen doaz. Horri aurre egiteko lehendik dugun informazioa eguneratzea ezinbestekoa da. Jasotako formakuntza hori beste irakasleekin elkarjartzeko ere baliagarria suerta dakiguke, honela ezagutzak trukatuz.

Irakasle izango garen aldetik eta gure esperientzia abiapuntutzat hartuz, ikasketak burutzen ari garen bitartean praktikak duten garrantzia azpimarratu nahi dugu. Oinarri teoriko bat izatea beharrezkoa den arren, azken finean, praktika eta egoera errealak biziz ikasten dugu. Gure kasuan, praktikak azken bi kurtsoetan baino ez ditugu eta gainera, oso denbora laburrean. Gure ustez, praktikei garrantzi gehiago eman beharko litzaieke, ikasturte guztietan txertatuz eta denbora epe handiagoa eskainiz.

Unibertsitateko zenbait ikasgaietan, sarritan, teoria gehiegi uztartzen da eta praktika ahaztu egiten dela dirudi. Beste batzuetan aldiz, eskolarekin harreman zuzena duten jarduerak hartzen dira abiapuntutzat. Esate baterako, aurreko urtean, psikomotrizitate saioetan egindako ariketak oso baliagarri izan zitzaizkigun: eskolara joan, bertako psikomotrizitate saioak behatu, aztertu, komentatu eta elkarjartze bat egiten genuen. Kasu errealak irizpide harturik, ikasgaiari zegozkion edukiak barneratzen joan ginen. Gure ustez, hau izango litzateke ikaskuntza prozesua aurrera eramateko modurik egokiena.

Laburbilduz, gure ustez gure prestakuntza ez da amaitzen ikasketak bukatu eta titulua jasotzean. Formakuntza hortik haratago doa, etengabe garatu beharreko zerbait da. Bizitza osoan zehar gure ezagutzak zabalduz joango dira esperientzia, bizipen eta programa ezberdinen bidez.